سخن گفتن، مهارتی مغفول در برنامۀ درسی زبان فارسی

نویسندگان: 
چکیده: 

صحبت کردن به صورت «کاربرد زبان شفاهی برای تعامل مستقیم و بلافصل با دیگران» تعریف می شود و صورت آکادمیک آن سخن گفتن است. سخن گفتن شامل گفتار غیر رسمی و گفتار رسمیِ از قبل آماده شده است. گفتار غیررسمی آن نیاز چندانی به آموزش مستقیم ندارد، امّا گفتار رسمی مستلزم آموزش جدی است. هدف تحقیق حاضر تدوین شاخص های آموزش مهارت سخن گفتن در برنامۀ درسی زبان ملّی برای دورۀ ابتدایی و نیز تبیین نقاط قوت و ضعف راهنمای برنامۀ درسی زبان فارسی برای دورۀ ابتدایی ایران (ویراست ۱۳۸۸) به لحاظ شاخص های مورد نظر بود. برای نیل به این هدف، محتوای برنامۀ درسی زبان ملّی آمریکا ( ایالت نیوجرسی، ۲۰۰۴)، انگلستان (۲۰۰۷)، سنگاپور (۲۰۰۶) و نیز راهنمای برنامۀ درسی زبان فارسی (ویراست ۱۳۸۸) برای دورۀ ابتدایی به شیوۀ کیفی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. حاصل کار نشان داد که در چارچوب برنامۀ درسی زبان فارسی مهارت سخن گفتن امری دانسته شده فرض می شود چرا که تعریف مشخصی برای آن مطرح نمی شود و خرده مهارت های آن نیز معرفی نمی شوند. این موضوع باعث شده است که هدف های آموزش آن نیز به صورت کلی و مبهم ارائه شوند. از طرفی، در چارچوب این برنامۀ درسی، آموزش مهارت سخن گفتن به صورتی متناسب با بافت موقعیت، انتقادی و با کمک فناوری اطلاعات و ارتباطات برنامه ریزی نشده است

از صفحه: 
۱۲۱
تا صفحه: 
۱۵۰
*. دانشگاه گیلان، maryam.dana@gmail.com
قیمت: ۱۰,۰۰۰ ریال