فلسفۀ تربیت در جمهوری اسلامی ایران و تحقق «معلم پژوهنده»

چکیده: 

هدف این مقاله، نشان دادن «محدودیت های فلسفة تربیت اسلامی» برای تحقق مطلوب خود، چون «معلم پژوهنده» است. این محدودیت ها در مواجهه با فلسفة عملی بر ما آشکار خواهند شد. در حال حاضر، فلسفة تربیت اسلامی، معطوف به تربیت اسلامی است به عنوان یک آرمان است. تربیت اسلامی، به عنوان یک آرمان، عمارت منطقیِ باشکوهی است که همة اجزا و عناصر آن باید مطلوب باشد، از جمله معلم. اما، مطلوبیت حرفه ای معلم در گرو مطلوبیت عملکرد او در موقعیت های عملی، سلامت استدلال ها و کیفیت انتخاب ها و تصمیماتش است. فرض بر آن است که با غلبة مفاهیم مدرنِ عامل (به عنوان مجری)، نظریه (به عنوان نظریة نظریه پرداز) و عمل (به عنوان کاربرد نظریه) بر فهم کنونی ما، فلسفة تربیت اسلامی با یک مانع جدی برای تحقق مطلوب خود، یعنی عامل تربیت اسلامی مواجه است و به لحاظ نظری، نمی تواند به طور موجه از آن دفاع کند؛ و به لحاظ عملی با محدودیت هایی برای تحقق آن مواجه است.

از صفحه: 
۷
تا صفحه: 
۲۵
* دانشجوی دکتری فلسفة تعلیم و تربیت دانشگاه تربیت مدرس. Falehoseini@yahoo.com
** دانشيار دانشگاه تربيت مدرس.Sajadism@modarres.ac.ir
*** استاديار دانشگاه تربيت مدرس. Alireza_sadeqzadeh@yahoo.com
**** استاد دانشگاه تربيت مدرس. Mehrmohammadi_tmu@hotmail.com
قیمت: ۱۰,۰۰۰ ریال