نوسازی و نوآوران در آموزش وپرورش، امکانات و شرایط آن

نویسندگان: 
چکیده: 

سرعت فوق العاده تحول در همه شئون زندگانی بشر، به ویژه در حوزه تولید، ارتباط و مبادله اطلاعات از یک سو و نزدیک شدن و به هم پیوستن سرنوشت کشورها به یکدیگر از سوی دیگر، نوعی انگیزه اجتماعی پدید آورده است که می توان آن را نوجویی و نوآوری نامید. این انگیزه و ناخشنودی ها و ناخرسندی ها همراه آن در بسیاری از اجتماعات – به خصوص کشورهای در حال پیشرفت – زمینه را برای اصلاحات و گاه انقلاب هایی سیاسی، اجتماعی و فرهنگی از جمله نوسازی نظام آموزش وپرورش فراهم آورده است. مردم این اجتماعات درباره وضع خود و چگونگی تعلیم و تربیت خویش به چون و چرا می پردازند. آن ها گاه چنان شیفته نو و نوآوری می شوند که سنت های سنجیده برآمده از میراث فرهنگی خود و امکانات و شرایط نوسازی و نوآوری را از یاد می برند و در میآنکهنه و نو سردرگم می مانند. بنابراین، برای آنکه نوسازی و نوآوری سودمند و ممکن باشد، نخست باید به پرسش های زیر پاسخ داد.
۱- مقصود از نوسازی و نوآوری در آموزش وپرورش چیست و ملاک و معیار بازشناسی نو از کهنه کدام است؟
۲- به فرض اینکه اندیشه یا طرح نو در نظام آموزش وپرورش به طورکلی تعریف شده باشد، برای عملی ساختن آنچه شرایطی را باید فراهم آورد؟
۳- نوسازی در آموزش وپرورش را چگونه و از کجا باید آغاز کرد؟
نویسنده محترم در این مقاله سعی کرده است به پرسش های یاد شده پاسخ دهد.
فصلنامه نوآوری های آموزشی از نویسنده این مقاله جناب آقای دکتر علی محمد کاردان، استاد ممتاز دانشگاه تهران سپاسگزاری می کند و مطالعه را به مشتاقان نوآوری در آموزش وپرورش توصیه می نماید.

از صفحه: 
۱۱
تا صفحه: 
۲۰
دریافت فایل کامل مقاله(رایگان):